Siyah- Beyaz….

Siyah kabullenişse; tüm ışıltıyı içinde toplayacak, tüm kötülükleri görünmez yapacak, güneşi tüm kirini içine sığdıracak kadar.

Beyaz reddediştir.

İkisi gibi yaşarız; dün kabullendiklerimizi bu gün reddetmeye hazır. Ya da dün reddettiklerimizi bu gün çoktan kabulenmiş! 

Çok iç bunaltıcı bir bekleme bu…

Hani pencereden saatlerce bakıp köşeden belirmeni beklemek gibi, “belirmeyeceğini bile bile!”

Ya da yolda yürürken aniden karşıma çıkma ihtimalin ile yürümek gibi; her yolu!

Perdeleri kapatıyorum; bir daha camdan bakasım gelmiyor böyle zamanlarda….

Ya da yolda yürümekten nefret ediyorum sen bu şehirde yoksun diye!!

…………

uyanıyorum küstah sözcüklerle: 
Ey, iki adımlık yerküre 
senin bütün arka bahçelerini 
gördüm ben!

Nilgün Marmara

biR maCera; YaşaMak….

Kahve;

Boş şekerli, sütlü ve seninle olsun….

Yalnizlik

cok yalnizim, mutsuzum 
gorundugum gibi degilim aslinda 
karanliklarda kaybolmusum 
bir isik ariyorum, bir umut ariyorum uzun zamandir 
aradikca batiyorum karanlik kuyulara 
kimse duymuyor cigliklarimi 
duyan aldiris etmiyor cekip kurtarmak istemiyor 
bense insanlarin bu ilgisizligi karsisinda ilgiye susamisim 
umidimi yitirmisim 
biliyorum bir gun dayanamayacak kucuk kalbim 
arkami donup inandigim ve guvendigim herseye 
veda edecegim 

Nilgün Marmara

Çizgi çizdim,

altında yürümek için…